ژاله آموزگار یگانه (زادهٔ ۱۲ آذر ۱۳۱۸ در خوی)، معروف به ژاله آموزگار، پژوهشگر فرهنگ و زبان‌های باستانی، اسطوره‌شناس، مترجم و نویسنده ایرانی است. او دکتری زبان‌های باستانی (به‌طور دقیق‌تر، زبان‌های ایرانی و ادبیات مزدیسنی) از دانشگاه سوربن دارد و بیش از ۳۰ سال در دانشگاه تهران تدریس کرده است. او عضو پیوستهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی است.

ژاله آموزگار در سال ۱۳۱۸ در خوی زاده شد. او از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۴۹ به‌عنوان پژوهشگر در بنیاد فرهنگ ایران مشغول به کار شد. از سال ۱۳۴۹ به‌عنوان استادیار در گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران آغاز به تدریس کرد و از سال ۱۳۶۲ به‌عنوان دانشیار و از سال ۱۳۷۳ تاکنون به‌عنوان استاد دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به تدریس و تحقیق اشتغال داشته است.

آموزگار دارندهٔ نشان لژیون دونور از دولت فرانسه است. آموزگار همچنین عضو هیئت تحریریهٔ چند نشریهٔ ایران‌شناسی مانند مجلهٔ پرسیکا آنتیکوا و مجلهٔ پژوهشنامهٔ ایران باستان است.

او به زبان‌های فرانسه، انگلیسی، ترکی آذری، فارسی میانه و اوستایی مسلط است. او سال‌ها به‌عنوان همکار استاد احمد تفضلی به فعالیت‌های علمی پرداخت و پس از کشته شدن او به تدریس و تألیف و ترجمه ادامه داده است.

ژاله آموزگار عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسی بوده است و هم‌اکنون به‌مدت ۴۶ سال است که به تدریس در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران مشغول است و بسیاری از استادان رشته‌های گوناگون این دانشکده از شاگردان وی بوده‌اند. او همچنین عضو شورای تولیت و هیئت گزینش کتاب و جایزهٔ بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار است.

تاریخ تولد ژاله آموزگار: 1318/09/10.

ژاله آموزگار در سال‌های اخیر نیز همچنان از معتبرترین صداها در ایران‌شناسی، آموزش زبان‌های ایرانی باستان و تفسیر اسطوره‌های ایرانی مانده است. نفوذ علمی او فقط در کتاب‌ها و ترجمه‌ها نیست؛ بلکه در نسل گسترده‌ای از شاگردان و پژوهشگرانی دیده می‌شود که با آموزش او وارد این حوزه شده‌اند.

منابع: Association for Iranian Studies، Lifetime Achievement Award؛ معرفی‌های دانشگاهی و ایران‌شناسی ژاله آموزگار.