کسانی که در خاطرهها زنده بمانند، هرگز از بین نمیروند
عباس معروفی در ۶ خرداد ۱۳۳۶ در تهران به دنیا آمد؛ نویسنده، روزنامهنگار و چهرهای اثرگذار در ادبیات معاصر فارسی که نامش بیش از هر چیز با رمان «سمفونی مردگان» پیوند خورده است. او از جوانی به ادبیات و نقد اجتماعی گرایش داشت و از همان سالهای آغازین فعالیت حرفهای، زبان روایی ویژهای را شکل داد که ترکیبی از روایت چندصدایی، حافظه تاریخی و روانشناسی شخصیتها بود. در آثار او، خانواده، خشونت پنهان، شکست آرمانها و تنهایی انسان ایرانی بهصورت مداوم بازتاب پیدا میکند.
در دهه شصت و هفتاد خورشیدی، معروفی با انتشار داستانها و رمانهایش به یکی از مهمترین نویسندگان نسل خود تبدیل شد. «سمفونی مردگان» جایگاه او را در ادبیات تثبیت کرد و بعدها آثار دیگری مانند «سال بلوا»، «پیکر فرهاد» و مجموعه داستانهایش دامنه کارنامه ادبی او را گسترش دادند. نگاه اجتماعی دقیق، ساختار روایی پیچیده و نثر تصویری او باعث شد نوشتههایش برای نسلهای مختلف خواننده، ماندگار بماند و بارها در ایران و خارج از ایران تجدید چاپ شود.
عباس معروفی علاوه بر نویسندگی، در حوزه مطبوعات ادبی نیز نقش مهمی داشت. او با راهاندازی و مدیریت «گردون» بستری برای گفتوگوی فرهنگی و معرفی صداهای تازه ادبی فراهم کرد. پس از فشارها و محدودیتها، به آلمان مهاجرت کرد و در برلین با تأسیس کتابفروشی-پاتوق فرهنگی «هدایت»، فعالیت ادبی خود را ادامه داد. این فضا برای سالها محل گردهمایی نویسندگان، هنرمندان و مخاطبان ادبیات فارسی در تبعید بود.
معروفی تا پایان عمر نوشت، تدریس کرد و در گفتوگوهای فرهنگی فعال ماند. او در ۱۰ شهریور ۱۴۰۱ در برلین درگذشت. خبر درگذشتش بازتاب گستردهای در میان فارسیزبانان داشت و بسیاری از نویسندگان و خوانندگان، از او به عنوان یکی از صداهای اثرگذار ادبیات معاصر یاد کردند. میراث او نهتنها در رمانهایش، بلکه در نقشی که در تداوم حیات فرهنگی ادبیات فارسی در داخل و خارج از ایران ایفا کرد، ماندگار است.
